hidelogo
سایت رسمی عباسیه دزفول ، محله مسجدجمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷

بایگانی‌های حضرت ابالفضل العباس (ع) - صفحه 2 از 3 - سایت رسمی عباسیه دزفول ، محله مسجد

علمدارعشق وادب ۳

سومین شماره مقاله «علمدار عشق و ادب» به قلم مداح اهل بیت علیهم السلام حاج مهدی تدینی در شماره ۴۵ نشریه علمی فرهنگی «خُلُق» به چاپ رسید. در این مقاله به ابعاد زندگانی و سیره علمدار رشید کربلا قمر بنی هاشم اباالفضل العباس(ع) پرداخته شده است.

علمدار عشق و ادب (۳)

مروری بر برخی از فضایل حضرت عباس بن علی(علیهما السلام)

مهدی تدینی

مقدمه

کار نگارنده در این شماره به مراتب سخت‌تر از دو شماره قبل است. نوبت رسیده است به شمردن فضائل پدر فضل و فضیلت. بدون شک، انتخاب ابوالفضل به عنوان کنیه برای آن وجود قدسی، صرفاً نام‌گذاری و انتخاب لقب نیست. بی‌جهت نام کسی را که تالی تلو معصوم است، «ابوالفضل» نمی‌نهند. او، پدر فضل است و فضائل از وجود او نشأت گرفته است. هر کس دنبال فضل و فضیلت است، باید از سرای وجودی عباس(ع) بگذرد. هر فضلی  به هر کسی می‌رسد، از گوشه‌چشم پدر فضل است. با این اوصاف، چه قلمی است که بخواهد و بتواند فضل چنین کسی را به نگارش درآورد؟!

علمدارعشق وادب(۲)

دومین شماره مقاله «علمدار عشق و ادب» به قلم مداح اهل بیت علیهم السلام حاج مهدی تدینی در شماره ۴۴ نشریه علمی فرهنگی «خُلُق» به چاپ رسید. در این مقاله به زندگانی و سیره علمدار رشید کربلا قمر بنی هاشم اباالفضل العباس(ع) پرداخته شده است.

اشاره

نوشتن از عباس(ع) برای شناختن او نیست؛ که شناختن او، از عهده بشر خارج است. فقط خداوند متعال، مربیان عباس، یعنی امیرمؤمنان و دو برادر بزرگوار عباس(علیهما السلام)و دیگر معصومان می‌دانند که عباس کیست. نوشتن از عباس برای لذّت بردن از ابعاد وجودی «پدر فضل» است و شاید و البته آن هم تا حدودی برای پی‌بردن به راز دلدادگی هزار و چهارصد سالۀ شیعه، به آن وجود نازنین. نوشتن از عباس برای به نظاره نشستن توانایی بشر برای رسیدن به قله عبودیت و بندگی و اوج انسانیت و آزادگی است.

در شماره قبل، به بخش‌هایی از زندگی‌نامه و نیز برخی القاب و فضایل آن وجود نازنین اشاره شد. در این شماره، به ابعاد دیگری از زندگی و شخصیت علمدار عشق و ادب می‌پردازیم.

علمدارعشق وادب(۱)

مقاله ای تحت عنوان «علمدار عشق و ادب» به قلم مداح اهل بیت علیهم السلام حاج مهدی تدینی در نشریه فرهنگی تربیتی «خلق»- شماره ۴۳ به چاپ رسیده است. این مقاله به زندگی قمر بنی هاشم ابالفضل العباس علیه السلام می پردازد. قرار است این مقاله در چند شماره به بررسی ابعاد شخصیتی آن ستاره پرفروغ آسمان ولایت مداری بپردازد.

متن قسمت اول این مقاله در ادامه خواهد آمد:

السَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباالفَضْلِ العبّاسِ روحِی لَکَ الفِداء

آن‌قدر ادب دارد که حتی اجازه نداده است تاریخ، حرف زیادی از او برای گفتن داشته باشد؛ هرچند که اگر کسی بخواهد از فضل او بنویسد، کتاب فضل او را آب بحر کافی نیست که تر کنم سر انگشت و صفحه بشمارم.

حضرت عباس (ع)

اباالفضل

نحوه مبارزه و شهادت حضرت عباس (ع)

حضرت عباس علیه السلام که اکبر اولاد ام البنین و پسر چهارم امیرالمؤمنین علیه السلام بود و کنیتش ابوالفضل و ملقب به سقا و صاحب لوای امام حسین علیه السلام بود، چنان جمال دل آرا و طلعتی زیبا داشت که او را ماه بنی هاشم می‌گفتند و چندان جسیم و بلند بالا بود که بر پشت اسب قوی و فربه بر نشستی پای مبارکش بر زمین می‌کشیدی. او را از مادر و پدر سه برادر بود که هیچکدام را فرزند نبود. ابوالفضل علیه السلام اول ایشان را به جنگ فرستاد تا کشته ایشان را به بیند و ادراک اجر مصائب ایشان فرماید. پس از شهادت ایشان به نحوی که ذکر شد بعضی از ارباب مقاتل گفته‌اند که چون آن جناب تنهائی برادر خود را دید به خدمت برادر آمده عرض کرد ای برادر آیا رخصت می‌فرمائی که جان خود را فدای تو گردانم؟ حضرت از استماع سخن جانسوز او به گریه آمد و گریه سختی نمود، پس فرمود ای برادر تو صاحب لوای منی

رجزخوانی در کربلا-قسمت اول

100

رجز خوانی در کربلا

در روز عاشورا امام و یاران با وفایش در هنگام ورود به میدان جنگ با دشمنان حق ، با رجز خوانی وارد می شده و هر کدام خود را به گونه ای معرفی می کردند. در این بخش نظر داریم تا ابتدا مختصری در مورد رجز خوانی توضیح داده و سپس یادی از رجزهای شیر مردان کربلا کنیم.

تعاریف و معانی رجز

در تعاریفی که فرهنگ نویسان از واژهء “رَجَز” به دست داده اند، تقریباً وجه جامع چنین است:

سخنانی که در ستایش از خوبی و توانایی خویش گفته می شود؛

نام یکی از بحور شعر بر وزن سه و چهار مستفعلن؛

شعری که به هنگام جنگ در مقام مفاخرت و خودستایی می خوانده اند.

در اصطلاح، می توان رجز را بر شعرهای حماسی ای اطلاق کرد که جنگاوران در میدان های نبرد می خوانده اند. معمولاً رجز ابیاتی کوتاه داشته و به صورت ارتجالی و بالبداهه در میدان کارزار سروده می شده است. از این رو، گاه خطاهای ادبی و دستوری هم در آن راه یافته است.

رجز به معنای اضطراب و سرعت نیز آمده است. و روشن است که وجه این نامگذاری آن

مرحمتی از حضرت ابوالفضل العباس(ع)

 

نخی به پول می‌بندیم و در ضریح می‌اندازیم. بدین وسیله نذر تو ادا می‌شود و حضرت اگر خواست پول را به ما می‌دهد. قبول کرد، پول را با نخ در ضریح انداختیم ولی هر چه کشیدم نخ بیرون نیامد، نزدیک بود نخ پاره شود، گفتم: آقا جان؛ (پول مال شماست ولی نخ مال ماست) پول را نمی‌دهی، نخ را بده، پس نخ را کشیده بدون پول بیرون آوردیم و از حرم خارج شدیم.

ابوالفضل العباس (ع) پدری برای نیکی ها و فضایل

چهار روز از ماه شعبان سال ۲۶ هجری می گذشت که در آسمان شهر مدینه ستاره پرفروغ دیگری از فضیلت هویدا گردید که با تلالؤ روحانی اش، خاندان عترت در موجی از شادی و شعف فرو رفت. این مولود مبارک در خانه ای دیده به جهان گشود که درخت تنومند ایمان و تقوا در آن حضور داشت و اهلش سالها به نور معنویت آراسته بودند. با تولد این کودک که او را «عباس» نامیدند، مدینه گلباران شد. وقتی مژده ولادت این طفل به پیشاهنگ راستین پارسایی و پرهیزگاری، علی(ع) رسید، به سوی خانه شتافت و او را در برگرفت. گونه اش را غرق دربوسه کرد و نخستین کلمات روح بخش توحید و سرود جاویدان یکتا پرستی را بر لوح آسمانی ذهن و دلش جاری ساخت .

صفحه 2 از 3 قبلی 123 بعدی